Hubo un tempo no que aprendín a estar soa (e xa sabes que o que eu aprendo non o esquezo endexamáis) e causoume tal impresión que pensei seriamente en permanecer nese estado. E entón apareciches na miña vida e retomei unha aventura que soñei en Tenerife, hai coma catro anos, mentres escoitaba música dende o meu acantilado en Mesa del Mar. Volvín a percibir esa presenza, a ese compañeiro (tamén podía ser compañeira pero foi, definitivamente, compañeiro) co que botar unhas risas frente ao mar, beber unhas Doradas en boa compaña (síntoo polo das Doradas pero é o que hai) e rir até non poder máis nada. E así foi como me namorei de ti. E así é como me sorprendes. Sendo cada día máis libre.
"Tejiendo cartas en Ítaca, destejiendo "desacougos", malpariendo poesía para ti, seas quién seas"
martes, 28 de febrero de 2017
sábado, 11 de febrero de 2017
A maior parte das persoas non me sorprenden mais ti non eres a maioría
domingo, 8 de enero de 2017
A nós
Escribo para nós, para eses nós futuros e por eses nós pasados aínda que o único que, de verdade, me interesa eres ti e máis eu e máis agora. Os agoras que ninguén cre de nós. Os agoras que sabemos que son o noso tesouro segredo, o noso gran presente. Sempre gardarei isto, bacalhau. Sempre. Seica Apolo e Dafne poden engañar aos demáis pero, dende logo, non teñen ningunha intención de se mentir a se mesmos.
martes, 6 de diciembre de 2016
Sempre adiante
As lembranzas son a condena de nos, os buscadores. O tobo vai enchendo de mortes de amizades, dun pasado que non sempre é o que quereríamos que fora. Que é? Que é todo isto senon un xogo ridículo de famas, ascensos e caídas, de baleiros por encher (ao igual cas cuncas de cervexa que ti e máis compartiremos polo camiño de cara a esa morte que cada vez é máis familiar para nos).
E pensarmos: "Por qué proseguir cunha existencia baleira e sin sentido?"
E respondermos: "Por qué non?"
viernes, 2 de diciembre de 2016
Non me falles, eu do futuro
miércoles, 30 de noviembre de 2016
Love is knowing we can be
Quénes seremos, meu? Quénes?
Seremos deuses húmidos e carnais.
A noite da maleta de alcol.
O día do polbo en Concheiros
e o polvo de despois.
Quénes seremos, jhato? Quénes?
Seremos Apolo e Dafne contra as cordas.
Ti tras de mín e eu fuxendo, querendo ser libre
até que termine o meu turno.
Eu tras de ti e ti dominando o mundo, querendo ser un antihéroe
até que remate o teu turno.
Quénes seremos, bacalhau? Quénes?
Seremos o que queramos ser.
Salvaxes empapados en alcol,
húmedos e carnais. Seremos libres e dominaremos o mundo.
Seremos antihéroes
...
até que termine o noso turno.
lunes, 21 de noviembre de 2016
Novembro no tobo
Préstoche unha das miñas palabras favoritas en castelán que por fin descubrín en galego; tobo.
No tobo de Dédalo e Ícaro.
De Alicia e o gato con botas.
No tobo dos dous e de cada un.
Brincar de tobo en tobo.
Descubrir novos tobos.
Redescubrir vellos tobo.
No tobo de Dafne a Apolo.
O tobo das utopías e dos soños que compartimos. O tobo ónde sentirmos seguros.
Préstoche parte do meu tempo nesta vida para que, coa mirada escintilante de dous nenos zacandiles, descubramos o infinito nun intre.
"La madriguera de los buscadores"
"La madriguera de los buscadores"
martes, 25 de octubre de 2016
A batalla dos nenos que querían ser inmortais
Non me quites a roupa esta vez.
Deíxama posta por si acaso esquivo á morte.
Que si as sociedades crearon relixións,
matrimonios e, en definitiva, cadeas
foi para tratar de esquivar ao inevitábel fin.
Baixa os estores para que non nos vexan
conxurar o máis próximo á inmortalidade
que estaremos xamáis.
Ti arrancándome a alma a mordiscos
eu desarmándote a susurros cos labios pegados
a túa gorxa.
Abre a caixa dos desexos que cerráramos
para deixar pasar ás viaxes, aos amigos,
ao alcol, ao tabaco, ás noites da maravilla,
aos soños de gloria, ao traballo complaciente,
ás noites ben durmidas e aos silencios da
costume.
Acerquémonos ao vacío para catar
a morte máis doce e máis húmeda. A morte
dos beizos e o clítoris. A morte das nosas
ambicións mutuas. Da loita de poder na que os dous gañamos.
Abandonamos para sempre o campo de
batalla das palabras, o orgullo e a ausencia
para rendir tributo á deusa Mad unha vez
máis. Desta volta nos prometemos que
a única batalla entre ti e máis eu será
follando ou non será.
jueves, 22 de septiembre de 2016
A moza que falaba de caleidoscopios e o home que falaba de sal
Chica: Érase unha vez un caleidoscopio. Un chico e un caleidoscopio. O caleidoscopio era o seu increíbel xeito de ver o mundo.
Chico: (Ríe) Qué bonitiña.
Quérote muitísimo.
Chica: :)
Chico: Podes facerme un favorziño? Deixei o peixe para facer despois. Podes poñer un pouco de sal si tes tempo?
domingo, 11 de septiembre de 2016
A lenda da ledicia máis imperfecta do mundo
Estes versos empezan cun "NON" en maiúsculas.
Estas palabrasnon teñen ren de amor ideal, nin de mentiras enmascaradas.
Estes versos van máis das mordidas e os beizos encarnizados e encarnados.
Estas palabras queren lembrar a sudor. lágrimas, risas e miradas confidentes.
E nada máis.
Porque esta historia non é a clásica lenda de ledicia sen fisuras.
Porque non hai universo que non se forme con grandes colisións,
con expansións e contraccións, con inmensas explosións.
Porque a nosa casual xuntanza imperfecta é vida en cada recuncho e vibra e se estremece e inunda todo o universo e desafíame a cada instante.
E nada máis.
miércoles, 31 de agosto de 2016
Uróboros
Dende entón, perseguín o uróboros en cada río, en cada océano, en cada carretera. O insólito fíxose evidente cando chegamos a Nordkapp e o uróboros estaba connosco e, o máis sorprendente: que sempre estivo aí, que foi a miña akisinas moito antes de que coñecera ese nome, esa definición sin alma. Hoxe, con vento e de cara ao polo norte, máis que nunca, somos uróboros. Forever and ever.
domingo, 31 de julio de 2016
Poesía sen palabras
Nesa noite escintilante (Lembras? Non a lembrarás) éramos héroes.
Non sabíamos de normas nin leis nin restricción.
Vivíamos "a cada hora esclavos de la intensidad" (que tenros eses tempos nos que admiraba a Roberto Iniesta, antes de descubrir que era gilipollas).
Nesta noite...
Nesta noite somos libres. Libres do que nos avergoñábamos.
Xa non somos esclavos da intensidade nin da "extensidade".
Somos dous mortais que cren ser inmortais e, aínda así, siguen xuntos.
jueves, 7 de julio de 2016
Rutinas#
Decidín que non podía vivir (ben) sin a túa presencia real ou virtual un día calquera, despois de unha farra xuntos, unha dos moitas que estes dous crápulas con forma de chave e cerradura viveron. Descubrino porque nesa pérfida mañana non estabas ao meu carón na cama. Fun cabizbaixa cara ao salón. A ver que demos pasaba. Na mesa, unhas doce cervexas baleiras, pitillos e tabaco de liar polo chan. E lembrei que me susurraste cando te fuches a traballar que me preparaste zumo de laranxa e café. E decidín que non quería vivir (mal) sin a túa presencia ...tan real.
martes, 7 de junio de 2016
O que opiño do amor
Sempre dixen que o amor non existía, que eran un montón de hormonas amontonadas nos meus axones, natureza o chámao queiras.
E aínda sigo a pensalo.
E, desde que te coñezo, teño moitas, moitísimas ganas de equivocarme.
jueves, 2 de junio de 2016
"Cada un acepta o amor que cree merecer"
Hai películas que chegan dos décadas tarde, que me lembran ao "wallflower" que fun - que fumos -. Y, aínda que uns tintes de melancolía aparecen na miña mirada llorosa cando penso no meu propio pasado en "The perks..." (sé que ti tamén) non podo evitar mirarme agora, ao longo do camino, y sentirme orgullosa de todo; do que vivín y do que me espera pero, por encima de todo, do que estou vivindo neste presente continuo; contigo, con esas poucas amigas que se contan, apenas, cos dedos de duas manos pero que son 100% as que eu escollín, agora, conscientemente. Un presente continuo no que traballar é un auténtico pracer - a pesar de que trate de engañar ao entorno próximo, quizais porque nunca me gustó alardear do moito que me gusta o que fago e do ben que estou -. Se en este presente continuo no que as mudanzas son unha parte maravilhosa e preciosa do noso día a día, dunha eternidade que trasciende, descubro que estou ónde sempre quisen estar; soñando coas viaxes contigo, coas amigas e conmigo mesma. Cun compañeiro que estará ao meu lado (nin diante nin detrás) durante o resto das nosas vidas para non perderse nin un fotograma dos meus momentos de felicidade, para me acompañar nos de tristeza, para rir até que nos dóa a tripa, para deescubrir todo o que o sexo e a vida pode darnos, para aprendelo todo, para ser inmortais. Si, definitivamente, aceptamos o amor que creemos merecer. Ni máis nin menos.
jueves, 26 de mayo de 2016
E a falar pasan os días que nos quedan para irmos
Non te quero
Nin me queres
Esas palabras non significan nada aínda que falar sexa
o noso deporte favorito (despois do que ti xa sabes).
Só quero que existas, así, feliz. Vivir a ledicia
perto de ti, ao teu lao, ti ao meu.
Quero que queiras vivir neste soño noso
(e no teu soño propio).
E mentres tanto?
Falando pasan os días que nos quedan para irmos.
viernes, 13 de mayo de 2016
Ti sílbame... e xa vou!
Cando chegan as boas novas é complicado afrontalas sen meu. Toda a xente debería ter un meu, unha persoa que - sin ser a súa familia - lle dé un empurrón co destino aos seus soños. É como a patada da que falaban en "Inception". É un "desperta, cona!Conseguirás o que queiras, ti podes facelo". Cando iso sucede, cando existe un meu que sempre está aí, que é a túa familia, o teu mellor amigo, quén te libera e te di; ábrete ao mundo, demostra quén eres e o que vales. Non deixes que che poda o medo.
Coñece máis e máis xente, coida aos amigos que REALMENTE fan que te sintas ben y sé libre (ksss). Cando iso sucede, cómo no sentir que este premio e tan teu como meu? Cómo non pensar...e agora...o teu turno de gañar? Cómo non crer que todas as persoas as que admiro poden?A democratización do arte en galego, a loita porque este sexa un país repleto de cultura, o meu soño de participar nesta cultura, nesta loita. Nestes días chuviosos no que ti eres o sol, no que unha nena mírame e faime chorar. E dime; O conseguimos! Estamos no primeiro nivel!
Despois de tanto e tanto. Despois de anos e anos escribindo e escribindo e escribindo descubro que esa nena estaba sempre aquí dentro, nas miñas entrañas e que agora empeza a sentirse vengada pola adulta que consigue o que se propón. Custó, custó tanto que, Cómo non chorar?Agora como non chorar como una nena? Despois de tanta frustración, da ansiedade, de anos e anos engañandome a min mesma, procrastinando, evadiéndome dos miños monstros debaixo da cama?
Agora quero gritar baixo a chuvia. Dirán que é unha tontería e pode que o sexa pero a min ninguén regaloume nada. Partín da base de unha familia obrera que quería verme feliz. Nada máis. Eu sempre quise ser "alguén" como diría Marie Curie nunha bio que lin con quince anos, entre lágrimas. Despois coñecín a Bette Davis e o seu "o fixo da mañeira difícil".
Francamente, ter trinta anos non axudoume a que termiñara a frustración. E xusto cando crin que non podería, que non era para tanto...aí está. E non é para tanto. É agora quero que todos gañen todo. Que todos sexamos partícipies. Agora que, por fin, alguén sabe o que fluye moi dentro de min, xa da igual. Só quero facer o que fixen desde niña...escribir.
E ti non estás pero estás máis presente que nunca, non o olvides. Ti e máis eu somos un equipo...un equipo de cagarse :)
lunes, 2 de mayo de 2016
Las Reglas del Juego
1#Nadie habla del club.
2#El juego se debe respetar sobre todas las cosas
3#En el juego tú sangras, yo sangro
4#El juego no se acaba hasta que ambos hayan sangrado al gusto del otro
5#Pierde quién llegue a ser antes un tarro de mermelada vacío
2#El juego se debe respetar sobre todas las cosas
3#En el juego tú sangras, yo sangro
4#El juego no se acaba hasta que ambos hayan sangrado al gusto del otro
5#Pierde quién llegue a ser antes un tarro de mermelada vacío
ENJOY!
martes, 19 de abril de 2016
Palabras raras para ti
Vou a recitar palabras raras para ti,
para que queden na túa memoria,
che guste o non (espero que si che guste).
Vou a recitar ataraxias para ti,
desesperanzas e inexperiencias,
che gusten o non (si che gustan, mellor).
Vou a recitar paroxismos para ti,
intensidades e pasiones interminabeis,
che gusten o non (dime, por favor, que che gustan).
Palabras raras para non dicirche a palabra máis normal do mundo, a que se din as persoas sin pensala, sin sentila, poco sinxelos. Vouche dicir todas as demáis palabras menos esa, tal vez "tulipán". Pode que "Miña rakkastan sinua". Pero por nada do mundo (con trampas) che direi esa palabra, esa que aínda non sabes cal é. Aínda non. Espero recitar palabras raras, mellor, que xa sei que che gustan.
miércoles, 13 de abril de 2016
"Si (durante el vuelo) me pasará algo.." dijo Gagarin
Antes de que Gagarin tocara las estrellas, le escribió una carta a su compañera de vida diciéndole; "por favor, si me pasa algo no mueras de dolor. ¿Acaso hay algo más a lo que pueda aspirar un ser humano (a acariciar el universo desde fuera de nuestra atmósfera)?"
Hoxe eu douche a miña propria carta. Nela che direi que non teño intención algunha de morrer. Nin neste día chuvioso en Compostela nin ningures. A miña voluntade - porque esa quero que sexa a miña vida; unha viaxe na que a miña voluntade sea o meu único deus - é vivir perto do meu compañeiro, perto dos soños, das entrañas das cousas e dos pensamentos, das ideas e dos amañeceres na furgo. É unha viaxe que xa comezou fai tempo pero que, hoxe, é o mellor plan que poderíase ter; my Huckleberry friend, moon river and me.
E si pasara algo? Claro que pasará. Está pasando; é a vida. E é toda nosa ;)
E si pasara algo? Claro que pasará. Está pasando; é a vida. E é toda nosa ;)
miércoles, 6 de abril de 2016
Pandilleros
Porque xa non somos xoves e tampoco vellos. Somos infinitos...por un momento
A piques de termiñar un soño de inverno, comezo a preguntarme; qué traerá o noso futuro - o teu+o meu+o noso? E penso nos primeiros días xuntos e canto o sentía todo por alguén que non coñecía. E míroche agora e imaxino un futuro que aínda non existe como dous vellos deses que non saben que son vellos. Seica vivín xa unha eternidade lembrando os teus ollos de todos os cores e, hoxe, a isto súmase unha verdade que móstrase nas miñas entrañas e non deíxame durmir de intensidade, como a noite antes da viaxe da miña vida...e aínda que a viaxe da miña vida xa comezou fai moito...síntome tan pletórica de saber que encontreume ao zascandil imperfeito para esta moza tornado.
O noso hoxe é infinito
ate que a morte diga outra cousa
mentras tanto...
miércoles, 30 de marzo de 2016
Solamente por molestar
Como diría el bueno de Sade; "Pero, ¿Qué nos importa a nosotros la opinión de la gente fría, siempre que nuestras almas, más ardientes y más nobles, sepan disfrutar de lo que ellos no perciben". Encontré a Tom Sawyer. Pobre Huck Finn viajando por el mundo sin su "two drifters out of see the world". Que se jodan. Solamente por molestar ahora soy feliz. Se me llena la boca, meu. Se me llena la boca de felicidad. ¿Y esos cuyas máscaras aún permanecen? Que se jodan. Algún día mirarán al mundo sin todos esos prismas de un solo color. Verán caer la lluvia desde la ventana de una furgoneta, desde una puesta de sol a miles de kilómetros el uno del otro...con el otro, desde el traqueteo de un tren en pleno invierno, desde la praia do rostro en la primavera de la vida, desde una tienda de campaña de Costa da Morte o desde una fervenza de un pueblo perdido en Francia...y no les importará una mierda dónde lo vean siempre que sea al calor de una cerveza, un Tom Sawyer...y yo.
martes, 15 de marzo de 2016
[Re(de]construcción del amor
Quién me iba a decir a mí a los diecinueve años, cuando vi "Pierrot Le Fou" por primera vez, que podría tararearle a alguien ese "Jamais je ne te dirai que je t'aimerai toujours". Aún menos, que sería justamente a ti xD
¡Y como nos pusimos, como críos en un día de lluvia, saltando sobre las relaciones encharcadas que habían marcado nuestro aprendizaje!
Borramos la palabra control. ¿Qué es desafío? ¿Por qué el amor era desafío a la realidad? Porque desafiaba la idea de cadenas, de congelación, porque era inevitable que existiera guerras y tormentas para llegar al equilibrio, porque así debería ser ad perpetuum. Y es que, ¿No es la muerte el inmovilismo? ¿Y no es fluir la perpetuidad? ¿No es lo único constante ese ser y no ser el mismo? ¿Ese tener y no tener? ¿Amor y no amor?
¡Y como nos pusimos, como críos en un día de lluvia, saltando sobre las relaciones encharcadas que habían marcado nuestro aprendizaje! Descubrimos un río en nosostros. Un río con cascadas (que nos revolverían y revitalizarían), con deltas (que nos separarían y unirían). Ese río que no teme las despedidas prolongadas ni las bienvenidas. Ese que no teme al compromiso porque compromiso ya no es sinónimo de cárcel. Ese río que no tememos. Ese desafío a la realidad. Arte conjunto. Nuestra mayor obra de arte es redeconstruir el amor.
Con la muerte y la enfermedad poniéndonoslo difícil. Con el ojo que nos mira, juzgándonos. Y en ello estamos. Con dos ovarios. Con dos cojones. Con las entrañas, si hace falta.
jueves, 10 de marzo de 2016
Carretera.II Parte
¿Cuántas probamos?¿Cuántas cerramos?¿Cuántas derribamos?¿Cuántas terminamos? Todo a partir de ahora es eso; una larga carreterea bifurcada en mil y una ramificaciones. Seremos parte de un inmenso árbol, de un infinito sistema nervioso. Atravesando los confines de la tierra; de norte a sur; de vida a muerte. Iremos abriendo cada puerta, sobre ruedas. En plural. Como nunca pensé que viviría. Como siempre imaginaría en mi tierna infancia. Tom&Huck out of see the world. Thereś such a lot of world to see.
lunes, 29 de febrero de 2016
Infinito&efímero
Nestes momentos lembro a teoría da relatividade e ao bon de Einstein e as súas ensiñanzas. É imposibel ca mágoa non apareza en cada un dos recunchos das marismas ca parecen morrer tras dos meus pasos. E qué me dis da posta do sol?Da lúa a piques de fuxir moi lonxe? Efímeros aqueles felices días nos que o noso destino escribiuse no asfalto. Infinito o tempo no espazo desta carretera que agora sepáranos. Máis que é o infinito? Non sou eu? E ti? E ninguén co todos os nosos olvidos? Espero a vindeira quinta feira. Nalgún lar do gran espazo, do largo tempo.
jueves, 11 de febrero de 2016
La historia (real) de amor
Esta es la historia (real) de amor.
Apuntas, lanzas,
erras.
Vuelves a apuntar reiteradas veces.
Te vas acercando.
Crees
que vas a ir acertando cada vez más.
Te animas a seguir probando.
Cometes un error todavía peor
que cualquiera de los anteriores después de largo tiempo practicando.
En este punto de no retorno pueden
suceder dos cosas; que prefieras dedicarte a otro deporte porque esto
“no es lo tuyo” o que sigas probando, por si acaso.
Si prosigues tu camino hacia el fracaso, sucede que un
día, sin más ni más, das en el blanco.
Aciertas ese certero tiro de una manera inusualmente perfecta; la puntería
adecuada, la tensión correcta, el viento a tu favor.
Estás
preparado pero la aventura no ha terminado con la diana.
Acaba de
comenzar.
(Porque acertemos muchas más dianas en esta aventuratuya, mía, nuestra)
lunes, 4 de enero de 2016
"Against the wind": cada vez más viejos pero juntos
"Todo lo que podía darme la veintena ya me lo dio. ¡Vamos a por la siguiente madriguera de conejo!"
¡Qué imbéciles - con todas las letras - fuimos allá por los dieciocho! Escuchábamos "a veces llega un momento en el que te haces viejo de repente..." de Celtas Cortos y creíamos que íbamos a vivir hasta los 27, que la vida nos suicidaría. Pero no. En absoluto. Tu y yo lo sabemos bien. Lo sabemos tan bien que tenemos las listas de reproducción de nuestros viajes en carretera repletas de nostalgia feliz, de una melancolía alegre, de un "todo lo que podía darme la veintena ya me lo dio. ¡Vamos a por la siguiente madriguera de conejo!"
Somos dos Alicias que han regresado del otro lado del espejo, dos Peter Panes volviendo del Más allá - tal vez resucitando y naciendo de nuevo -. Somos todos y cada uno de los rostros que nos hemos encontrado, las palabras, los sentimientos y emociones que nos han regalado o a los que nos han condenado. Somos seis y siete lustros. Somos quién lee y quién escribe. ¿Somos? Exacto.
"¿Qué quieres ser, alma? - Quiero ser yo - nos responde"
Ahora somos. Después de cegarnos con la luz de las mañanas a la salida de la caverna - o de la taberna, según se mire -, después de amistades perdidas, de amores fracasados, de la ruina moral, resurgimos. Y no renacimos como el Ave Fénix, condenado a retornar a un estado anterior, cenizas de sus cenizas. Nosotros nos destrozamos, dejamos que el alma elijiera que iba a ser lo siguiente, ¿Qué quieres ser, alma? - Quiero ser yo - nos responde. Y, a veces, como ahora, incluso la obedecemos.
martes, 24 de noviembre de 2015
Me olvidé de huir
Yo iba paseando tan tranquilamente por tus pensamientos, divagando y riendo contigo entre cerveza y cerveza, diluyendo ibuprofeno en vasos de agua los domingos por la mañana para subir montañas, literales y figuradas.
Tú ibas observando mis latidos inciertos, mi imprevisibilidad dentro de mi imprevisibilidad, no sin cierto miedo de mis; "vivo a cada hora colgada de la intensidad" porque sabías que podía serlo, que juntos éramos capaces de todo, que yo solo era capaz de dejar de ser feliz.
Pero me olvidé de huir. Un día que no recuerdo, la amnesia del miedo al rechazo, del miedo al compromiso, del miedo a mi misma, del miedo a perderte (y a tenerte), del miedo. Lo olvidé y ya no sentía miedo a nada. Solamente esa cosa que siento cuando me despierto por la mañana, después de un día "bien dormido".
Y ya no te tengo que decir más, eso que tan poco te gustaba, en lo que te parapetabas cuando aparecía Mr. Hyde y que yo te había susurrado en alguna ocasión; "Puedo sentir diez cosas distintas por ti a lo largo del día pero lo que importa es lo que siento al despertarme". Ahora meu ya no hay nada que se interponga entre tú yo. Ni siquiera yo misma.
miércoles, 11 de noviembre de 2015
Antes de los 30 somos unos míopes
¿Cuántos años han pasado desde que abriste los ojos? Seis lustros buscando a toda prisa, cuál pollo sin cabeza. Treinta mil lunas empecinada en descubrir lo esencial en países extraños y lejanos, en las vidas de putas e indigentes. Has bailado la balada de los miopes, que solo saben ver el futuro, el universo y el sentido de la vida pero que no tienen ni idea del presente, de la tierra que pisan y de vivir la vida sin necesidad de darle sentido. ¿Acaso un cuadro deja de ser lo que es cuando se le cambia el nombre? Ya lo decía Mishima; "las palabras no significan nada".
Pero si que lo significan las tardes de verano pescando junto a Tom Sawyer en dos mil quince, el valle de Cabuérniga a los dieciséis y Costa da Morte a los veintinueve. Si que significa Hungaria Korut en la Budapest de los veintiséis cumpleaños y la arena negra de la playa de Mesa del Mar en dos mil doce. Si que lo hacen las mañanas de gitanos y vistas a la Alhambra a los veinte, y las manifestaciones de los 18 frente a los juzgados de Valladolid. Si que significan los paseos eternos por Lavapiés y la gran vía a los veinticuatro, el Camino de Santiago con Día de Asturias incluido a los veintitrés. Si que significan los amaneceres en el Pub Contrastes de Salamanca y las tapas en el barrio Húmedo a los veintidós. También significa el verano de dos mil ocho en L'escala rodeada de amigos.
¿Y ahora? ¿Qué es lo que significa ahora? ¿Ahora? Después de una balada de míopes que ha durado tres décadas es justa la hipermetropía; vivir ahora, aquí. En Galicia, En Marruecos, En Cantabria, En la furgoneta. En Finlandia. En cada una a su tiempo. ¿Y después? Sin pensarlo demasiado me atrevería a decir que llegará la vista cansada y un velo en la mente que se interpondrá en el camino de la razón, una razón bastante emotiva y, paradójicamente, irracional.
- ¿Y qué harás entonces? ¿Cuándo tu vista esté cansada? - pregunta un recién estrenado miope.
- Francamente, querido, me importa un bledo - contesta la hipermétrope - Ahora. Eso es lo que significa todo; ahora.
martes, 3 de noviembre de 2015
Hoy te pienso
Te estoy pensando hasta el límite de mis fuerzas, de mis debilidades y de mi incontinencia verbal - maldita y bendita -.
Te estoy pensando sin miedo a perderte, sin terrores nocturnos y sin ansiedades que puedan hacerme huir de una verdad que se asoma ante mi, día sí día también;
¿Dónde estás?
Estoy aquí, al lado.
A punto de vivir una nueva aventura. Mi aventura marroquí y ya te echo de menos y quiero hacerlo y quiero temer perderte y querer quererte a mi regreso. Hoy tengo miedo y ganas y sueños. Hoy tengo muchas cosas qué pensar y pocas tonterías en las que perder el tiempo. Bueno, pocas pero algunas como esta. En fin.
jueves, 29 de octubre de 2015
Los inmortales
¿Cómo no sentir ternura hacia esa resistencia férrea? Esa lucha de tu amor contra mi necesidad de huir. ¿Cómo no sentir que no estoy enjaulada? ¿Que esta vez no huyo de nadie - como mucho, lo haría de mí misma...y ya no soy una novata para hacerlo -?
Escribí finales. Escribí epílogos. Hace tan solo dos horas. Epílogos y finales confluían. Toda mi realidad nublada, empañada. ¿Y ahora? Colegiala, estúpida.
You are so sweet, so sweet.
El mundo puede derrumbarse, el de los demás. Que lo haga. Te apuesto, mundo, a que tú te derrumbarás. Pero nosotros no. No te lo permitiremos.
Solo dos contra el mundo.
Hacia un horizonte que termina cuando cierres - cierre - los ojos y decidas - decida - que ya has - he - tenido suficiente vida.
Somos inmortales hasta que se demuestre lo contrario,meu.
Finales
¿De qué están hechas las tragedias?¿Y los finales? A veces creo reconocer algunos incredientes; la rutina, el cansancio, las convenciones, los compromisos, las telas de araña en las que quedas atrapada irremediablemente, inconscientemente, la falta de deseo, la codependencia.
El final se percibe, incluso al principio. En esas tardes de verano en las que la hierba está más verde de lo que lo ha estado jamás - da igual las veces que suceda, siempre es la más brillante -, le miras y un destello de aburrimiento te ciega. Y a pesar de que sabes que amas, también odias.
Esa balanza que, al principio, es inequívocamente positiva se va cargando de responsabilidades, de tiempos muertos, de pérdidas económicas por el tiempo, a su vez, perdido. Se va llenando de casas, de coches, de perros y gatos, de nuevos artefactos de cocina, de cenas entre amigos.
Llega un día en el que descubres, muerta de miedo, que todo eso ha llenado tu corazón y que el vacío de ese amor que fue la chispa de ... todo lo demás está sepultado bajo un montón de cosas, de herramientas que ya no sirven para nada, porque nada queda sin lo que las hizo nacer.
De que el final se percibe, de esa balanza, de ese día que llega poco sabía. Quería pensar que lo que nos hace esclavos, nos haría libres. Ahora tengo casas, coches, cenas con amigos, pérdidas económicas, responsabilidades, tiempos muertos, perros y gatos, artefactos de cocina. Pero nosotros ya no estamos.
martes, 20 de octubre de 2015
El mundo entero es nuestro jardín
"Con nuestra casa sobre ruedas, el mundo entero es nuestro jardín"
Como quieres que te escriba una canción...
¿Cómo quieres, meu, que vaya a por todas, que viaje por el mundo, que haga del mundo mi jardín (sola)?
¿Cómo quieres,mimimeu, que te aparte de mi mente, que te olvide durante 8,10 o 12 horas al día?
Si a tu lado he perdido la ambición...
Y tu, Huck, ¿Cómo quieres que no intente salvar a quién me lleva salvando meses y meses, que me preocupe por tus huidas, que haga lo posible porque no existan despedidas?
¿Cómo quieres, tou, que no sienta miedo de tus estados de ánimo, de la fragilidad fuerte, la fortaleza frágil esa que encierras "bajo siete llaves"?
¿Cómo quieres, toupitou, que no quiera ir a más, ir a más con nuestra furgoneta, con nuestra casa de madera, con nuestras aventuras interminables? ¿Cómo quieres que no sea inmortal, toupeira?
La canción de que el tiempo no pasaba dónde nunca pasa nada
Agarrados del aire viviremos. No me importa a dónde vamos. Apriétame bien la mano que un lucero se me escapa entre los dedos.
(Incluye fragmentos de Extremoduro "La lay innata", "Para todos los públicos")
lunes, 12 de octubre de 2015
Just to break my fall
Hace exactamente tres años, a esta misma hora, a 2500 kilómetros de distancia, escuchaba esta misma canción de Regina Spektor. Era costumbre oír música de cámara moderna a las 8 de la mañana. Mis neuronas despiertan lentamente al ritmo del violín y del piano, de las voces melosas de cantantes de (buen) pop - ¿Qué coño significará esto? Hoy descubro, como si de un secreto se tratara, la letra de Fidelity y te pregunto, ¿Cómo conseguiste desvelar el misterio?¿Abrir la puerta?¿Romper el muro que había levantado a mi alrededor?¿Destruir cada tabique, romper bisagras y, simplemente, entrar hasta la cocina?
"I've never loved nobody fully. Always one foot on the ground" ...to this day.
miércoles, 23 de septiembre de 2015
Te dije
Hay quién dice que solo se puede escribir poesía cuando se es infeliz. Quizás lo esté experimentando en mis propias carnes, en estas carnes ahora fofas por culpa de las noches de vino y rosas.
Te dije que no te echaba de menos en mi ausencia y es cierto; no lo hago. ¿Cómo echarte de menos si sé que estoy soñando, que esto es solo un largo sueño, que me despertará junto a ti?
Los recuerdos de nosotros, de ese ente que sumamos este uno más uno, se me amontonan y yo les ordeno que se pongan a la cola. Imposible olvidar dos caras que me ponías al principio, cuando aún no sabía que te quería.
Hace tiempo que no me pones esas caras, que has cambiado lascivia y curiosidad por el brillo del niño y la ternura. Pero algunos días...
sábado, 19 de septiembre de 2015
En la soledad, te quiero
Las paradojas me acompañan.
Espera. Nos acompañan.
Ahora necesito estar sola
para quererte aún más.
Para ser yo más.
Para ser conmigo más.
Para ser contigo, "connosco".
Monólogo: "Los problemas de dos pequeños seres no significan nada en este loco mundo"
El mundo si que cuenta.
El mundo lo es todo.
¿Tu y yo?
Un instante,
una intensidad nada más.
¿El mundo?
El río que fluye
por siempre, para siempre.
Tu y yo nadando.
Tu y yo en un paréntesis.
El mundo es lo que crea el tiempo. Nosotros solo somos dos migajas de pan sobre la mesa, dos actores esperando a abandonar el escenario - sino al mismo tiempo, al menos, en una misma escena -. No nacimos para estar solos ni nacimos para estar junto a nadie. Nacimos para interpretar esta pieza teatral en la que el escenario si que define la obra.
(Se cierra el telón)
miércoles, 26 de agosto de 2015
My (our) way
And now, the end is far
We're living the life that's full.
We are travelling each and every highway;
And more, much more than this,
We are doing our way.
We are doing our way.
Para que nadie nos pueda decir jamás - ni a quienes más temo, nosotros mismos - que no hemos vivido la vida a nuestra manera.
**************************************************************************
Pra que ninguén poda dicirnos xamais - nin a quen mais temo, a nos mesmos - que non vivimos a vida de noso xeito.
lunes, 24 de agosto de 2015
Sísifo&Circe
-Eu nacín pra complicarme a vida - dixo Circe.
-Eu pra carregar os problemas do mundo nas miñas espaldas - dixo Sísifo.
-Pois eu estou onde estou porque foi meiga e embruxei a homes e mulleres. Convertinos en porcos.
-¿Qué son homes?¿E mulleres?
-Quérote.
Ya sabes,
"O que importa é o que sinto por ti cando despértome".
miércoles, 19 de agosto de 2015
Siempre es un momento extraño en mi vida
Siempre me conocen en un momento extraño de mi vida por una razón.
Una razón jodidamente buena;
soy extraña.
Lo soy desde que jugaba sola en mi habitación cuando podía estar acompañada.
Lo soy desde que hacía dibujos de cementerios y tumbas cuando debía estar compartiendo aventuras con niños al "pilla-pilla".
Lo soy desde que comencé a escribir acerca de mis emociones, de mis miedos, de mi obsesión precoz con la muerte a la edad de once años.
Lo soy desde que intenté encajar en la adolescencia y me produjo tal crisis de identidad que "lo mandé todo a la mierda" en la veintenta.
Lo soy desde que descubrí por mí misma que la escritura era mi única redención.
Los soy desde que me harté de todo casi en la treintena y me fui de Budapest para volver a mi hogar putativo.
Lo soy desde que conocí a Tom Sawyer y supe que siempre sería Huckleberry Finn para alguien en este mundo.
Nunca me conociste en un momento extraño de mi vida por una razón.
Una razón jodidamente buena;
somos extraños.
martes, 21 de julio de 2015
Nunca es más
¿En qué habíamos quedado?
Siempre es mucho tiempo.
Nunca mucho más.
Nevermore
¿Qué es el amor?
Un noche de borrachera
como diría la bella Vargas.
Nevermore
Un mundo en mi cartera
en mis botas
en los talones.
Nevermore
Una cartera que no me roban
en unas botas que tú lustras
en unos talones que tú atesoras.
Ever After
miércoles, 15 de julio de 2015
Tú, yo y todos los demás
Es como cuando empiezo a esforzarme por estar con otros, porque se supone que es lo que tengo que hacer, lo que trae la felicidad, lo que me hará sentir bien. Y no me hace sentir bien.
Es como cuando ambos nos damos espacio que ninguno hemos solicitado, que no necesitamos porque el espacio que nunca se ha perdido no se tiene que recuperar.
Es como cuando te obligas a hacer tus cosas y que yo haga las mías. O cuando yo lo hago - que es hasta más a menudo - y descubro que lo que quiero es hacer nuestras cosas.
Es como cuando ambos somos conscientes de que estar separados nos viene bien, aunque no nos venga bien. Porque se supone que dos personas se saturan la una de la otra cuando están demasiado tiempo juntas.
Todo gilipolleces,
salvo;
"Es como ese momento en la vida en el que sabes que no va a durar siempre" y descubres que importa una mierda como te digan que tienes que vivir, incluso como tú hayas dicho que tienes que vivir. Es como cuando aprendes a vivir con mente y entrañas.
jueves, 2 de julio de 2015
Mensaje en una Estrella (Galicia)
¿Sabes lo qué más me gusta de ti?
No son las cosas que te diferencian de mi, no. Es lo que siempre sucede. Nos gusta aquello que quisiéramos tener. No. Contigo es diferente. Es, más bien, al contrario.
Porque,
¿Sabes lo que amo de ti? Que tus defectos son los mismos que los míos y, por primera vez, veo reflejadas en ti las debilidades que yo ya me he perdono. ¡Y hasta me enternecen! ¿Te lo puedes creer?
Lo que más me gusta de ti es lo que antes odiaba de mi y por perdonarte tus errores, he conseguido hacer las paces con los míos. ¿Acaso puede existir una virtud mejor?
martes, 16 de junio de 2015
La petulante y el persistente
Nadie te había invitado y aún merodeas a lo largo y ancho de mi
cerebro, arrancando, de cuando en cuando,
algún recuerdo de la cuerda floja en la que
los guardo a buen recaudo - eso creo siempre
hasta que violas mi confianza -. Esta vez no te
saliste con la tuya como tenías pensado.
Esta vez no hay nadie ni nada - ni tú ni los
otros - que puedan apartar mis ojos de la
única persona en este mundo que sabe ver
más allá. Mucho más allá. Como petulante
que soy, estoy segura de que la mayor parte de
los mortales se quedan en la superficie, en
la desconfianza. Pero el persistente no.
El persistente descubre a un crío al final de
la mente - o al principio, mejor dicho -.
No tiene miedo a quedar desarmado porque
ha aparecido sin excusas, sin escudos, sin
dobleces. No necesita medias tintas porque
ningún golpe puede herirlo. La petulante solo
puede enamorarse del persistente porque es
el único que será capaz de mostrarle una
mirada lo suficientemente cristalina como
para recuperar la humildad perdida en la infancia,
cuando observó a los suficientes seres humanos
cuando observó a los suficientes seres humanos
humildes como para desconfiar de ellos.
Con las manos abiertas&con el corazón en un puño.
lunes, 25 de mayo de 2015
Calzones y bragas con bolitas de algodón
"- Esa otra chica o las otras mujeres no importan, creo que sólo son fantasía, y… siempre parecen ideales porque nunca hay problemas, y sí, los hay, aunque muy tontos como el que nos hemos comprado el mismo regalo de Navidad o que ella quiere ir a ver una peli que ya he visto y bueno…, luego llego a casa y tú y yo tenemos problemas de verdad y no quieres ver la misma peli y punto. Y no hay lencería y…
- Yo tengo lencería...
- Ya lo sé, una lencería estupenda pero también tienes esas bragas de algodón que has lavado miles de veces y que cuelgas en la ducha y… ellas también, pero yo no la veo porque no está en mi fantasía, ¿lo entiendes? Estoy harto de fantasías porque no existen y nunca hay sorpresas de verdad y además no…
- ¿Te llenan?
- Te llenan. Exacto. Estoy harto. Estoy harto de todo lo demás pero no me harto de ti… así que… "
Me pregunto si...me pregunto si...me pregunto si tú también lo verás así. Si no. Si preferirás la fantasía a la realidad. La infelicidad en la vida, la vida como arte. O si habremos madurado. A fin de cuentas. Si habremos encontrado ese raro equilibrio entre arte y vida. La sublimación del arte que aparece cuando aprendes que los amores imposibles, tortuosos, destructivos, corrosivos, enfermos son más atractivos en nuestras novelas que en la realidad. Ese instante en el que ya no queremos ser más que quienes somos. En el que somos felices y satisfechos, en el que damos el paso, el delicado paso que nos llevará a que las fantasías sean para el arte lo que esta deliciosa serenidad es para la vida. Es la primera vez en mi vida que ya no quiero ser la protagonista de mis autodestructivas e intensas novelas.
A hora solo quiero sol. Ergo solo tengo sol.
miércoles, 13 de mayo de 2015
Amar. Sudar. Despertar
"Y andar entregados al azar"
Todas las historias de amor son para siempre.
Todas hasta que terminan.
Todas las personas con memoria deberían suicidarse.
Todas las historias deberían ser de olvidadizos.
Todas hasta que terminaran.
"Y rasgar la herida de cada cuál"
Algunas veces las historias se parecen tanto, tantísimo.
Algunas veces se habla al presente como se habló al pasado.
Algunas veces se olvida que se habló al pasado como al presente.
Algunas veces las historias son falsas repeticiones de atrás.
Algunas veces no nos damos cuenta hasta que terminan.
"Amar. Sudar. Despertar".
Ninguna historia de amor es para siempre.
Ninguna cuando termina.
Ninguna, aunque sea súbita o premeditamente.
Ninguna historia es genuina después de la gran historia.
Ninguna no termina.
"Y al marchar.
Al marchar romper a llorar"
Citas extraídas de "Una historia real" de New Raemon.
jueves, 7 de mayo de 2015
Ecos de intensidad
Este envoltorio que me quema, que anhela tierra y fuego.
Esta alma encarcelada por un cuerpo que envejece y se malea.
Estos ojos que lloran y gritan al cielo en las noches - y mañanaes - de tormenta.
Esto. Todo esto continúa aquí por dos buenas razones;
por la gloria,
por tus hoyuelos.
viernes, 1 de mayo de 2015
miércoles, 29 de abril de 2015
En las llagas de mis dedos
Hace prácticamente un mes que no te escribo, Ulises.
Hace prácticamente un mes en el que Penélope y Circe.
Esa mujer nacida de los estereotipos masculinos que ha decidido pasar el resto de su vida cuestionando las etiquetas, confundiendo al resto de congéneres, aniquilando toda posibilidad de categorización de una personalidad (estúpidos), esa misma te está desnudando ahora en la memoria. Esa que, por primera vez, puede concebir la vida, la muerte, el todo, la nada. El miedo. La rabia.
Todo gracias a unas caricias, a un abrazo y una conversación.
A unos ojos y unos hoyuelos.
A unas partidas a las cartas o a desafiarse a no perder ninguno.
Siempre quedando en tablas. Siempre queriendo ganar...hasta que el otro parece perder. Y no perder aunque se pierda.
No estaba acostumbrada Circe a sentir a un ser humano que la tratara como a una Diosa. Menos aún a tratar a un hombre como a un Dios. La bruja y el demonio. Y ya nunca más hubo odiseas. Ni iliadas. ¿Y qué hay ahora? Una expedición in profundis. Por fin. Ni todo. Ni nada. A tiempo.
Algo diferente.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)



































