Sempre adiante

As lembranzas son a condena de nos, os buscadores. O tobo vai enchendo de mortes de amizades, dun pasado que non sempre é o que quereríamos que fora. Que é? Que é todo isto senon un xogo ridículo de famas, ascensos e caídas, de baleiros por encher (ao igual cas cuncas de cervexa que ti e máis compartiremos polo camiño de cara a esa morte que cada vez é máis familiar para nos).

E pensarmos: "Por qué proseguir cunha existencia baleira e sin sentido?"
E respondermos: "Por qué non?"

Non me falles, eu do futuro

Lembras que che pedín que si algún día quería botarte do meu lado que non me deixaras? Ese día xa pasou. Ti e máis eu o sabemos. Pero agora, agora estoume a boicotear. Fagoo sempre. Non son capaz de manter unha maldita relación sen sometela a miles de probas estúpidas que nin eu mesma sei controlar. Sempre cun pé fora, a punto de saír correndo e non volver. Mais como dicirme a mín mesma que eres das mellores cousas que me pasaron na vida? Que non a cague? Que non teña dúbidas (malditas dúbidas)? Fácil. Só vivir, como rezaría Skalariak hai xa...demasiados anos.

Love is knowing we can be

Quénes seremos, meu? Quénes?

Seremos deuses húmidos e carnais. 

A noite da maleta de alcol. 

O día do polbo en Concheiros

e o polvo de despois. 

Quénes seremos, jhato? Quénes?

Seremos Apolo e Dafne contra as cordas.

Ti tras de mín e eu fuxendo, querendo ser libre

até que termine o meu turno.

Eu tras de ti e ti dominando o mundo, querendo ser un antihéroe

até que remate o teu turno. 

Quénes seremos, bacalhau? Quénes?

Seremos o que queramos ser.

Salvaxes empapados en alcol,

húmedos e carnais. Seremos libres e dominaremos o mundo.

Seremos antihéroes

...

até que termine o noso turno.

Novembro no tobo

Préstoche unha das miñas palabras favoritas en castelán que por fin descubrín en galego; tobo.

No tobo de Dédalo e Ícaro.

De Alicia e o gato con botas.

No tobo dos dous e de cada un.

Brincar de tobo en tobo. 

Descubrir novos tobos.

Redescubrir vellos tobo.

No tobo de Dafne a Apolo.

O tobo das utopías e dos soños que compartimos. O tobo ónde sentirmos seguros.

Préstoche parte do meu tempo nesta vida para que, coa mirada escintilante de dous nenos zacandiles, descubramos o infinito nun intre.

"La madriguera de los buscadores"

A batalla dos nenos que querían ser inmortais

Non me quites a roupa esta vez.

Deíxama posta por si acaso esquivo á morte. 

Que si as sociedades crearon relixións,

matrimonios e, en definitiva, cadeas 

foi para tratar de esquivar ao inevitábel fin. 

Baixa os estores para que non nos vexan

conxurar o máis próximo á inmortalidade 

que estaremos xamáis. 

Ti arrancándome a alma a mordiscos

eu desarmándote a susurros cos labios pegados

a túa gorxa.

Abre a caixa dos desexos que cerráramos

para deixar pasar ás viaxes, aos amigos,

ao alcol, ao tabaco, ás noites da maravilla,

aos soños de gloria, ao traballo complaciente,

ás noites ben durmidas e aos silencios da 

costume. 

Acerquémonos ao vacío para catar 

a morte máis doce e máis húmeda. A morte

dos beizos e o clítoris. A morte das nosas

ambicións mutuas. Da loita de poder na que os dous gañamos.

Abandonamos para sempre o campo de 

batalla das palabras, o orgullo e a ausencia

para rendir tributo á deusa Mad unha vez 

máis. Desta volta nos prometemos que 

a única batalla entre ti e máis eu será

follando ou non será. 

A moza que falaba de caleidoscopios e o home que falaba de sal

Chica: Érase unha vez un caleidoscopio. Un chico e un caleidoscopio. O caleidoscopio era o seu increíbel xeito de ver o mundo.

Chico: (Ríe) Qué bonitiña. 

Quérote muitísimo. 

Chica: :)

Chico: Podes facerme un favorziño? Deixei o peixe para facer despois. Podes poñer un pouco de sal si tes tempo? 

A lenda da ledicia máis imperfecta do mundo

Estes versos empezan cun "NON" en maiúsculas.
Estas palabrasnon teñen ren de amor ideal, nin de mentiras enmascaradas.
Estes versos van máis das mordidas e os beizos encarnizados e encarnados.
Estas palabras queren lembrar a sudor. lágrimas, risas e miradas confidentes.
E nada máis.
Porque esta historia non é a clásica lenda de ledicia sen fisuras.
Porque non hai universo que non se forme con grandes colisións,
con expansións e contraccións, con inmensas explosións.
Porque a nosa casual xuntanza imperfecta é vida en cada recuncho e vibra e se estremece e inunda todo o universo e desafíame a cada instante.
E nada máis.

Uróboros

Coñecimos as lendas do uróboros ao mesmo tempo. Ou quizáis non? Para mín foi no momento no que me cansei de escoitar High Hopes e descubrín que sempre tiven na mente o río de Heráclito, aínda cando non sabía que Niezstche tivera a mesma obsesión por ek filósofo obscuro ca min.

Dende entón, perseguín o uróboros en cada río, en cada océano, en cada carretera. O insólito fíxose evidente cando chegamos a Nordkapp e o uróboros estaba connosco e, o máis sorprendente: que sempre estivo aí, que foi a miña akisinas moito antes de que coñecera ese nome, esa definición sin alma. Hoxe, con vento e de cara ao polo norte, máis que nunca, somos uróboros. Forever and ever.

Poesía sen palabras

Nesa noite escintilante (Lembras? Non a lembrarás) éramos héroes.
Non sabíamos de normas nin leis nin restricción.
Vivíamos "a cada hora esclavos de la intensidad" (que tenros eses tempos nos que admiraba a Roberto Iniesta, antes de descubrir que era gilipollas).

Nesta noite...

Nesta noite somos libres. Libres do que nos avergoñábamos.
Xa non somos esclavos da intensidade nin da "extensidade".
Somos dous mortais que cren ser inmortais e, aínda así, siguen xuntos.

Rutinas#

Decidín que non podía vivir (ben) sin a túa presencia real ou virtual un día calquera, despois de unha farra xuntos, unha dos moitas que estes dous crápulas con forma de chave e cerradura viveron. Descubrino porque nesa pérfida mañana non estabas ao meu carón na cama. Fun cabizbaixa cara ao salón. A ver que demos pasaba. Na mesa, unhas doce cervexas baleiras, pitillos e tabaco de liar polo chan. E lembrei que me susurraste cando te fuches a traballar que me preparaste zumo de laranxa e café. E decidín que non quería vivir (mal) sin a túa presencia ...tan real.

O que opiño do amor

Sempre dixen que o amor non existía, que eran un montón de hormonas amontonadas nos meus axones, natureza o chámao queiras. 

E aínda sigo a pensalo. 

E, desde que te coñezo, teño moitas, moitísimas ganas de equivocarme. 

"Cada un acepta o amor que cree merecer"

Hai películas que chegan dos décadas tarde, que me lembran ao "wallflower" que fun - que fumos -.  Y, aínda que uns tintes de melancolía aparecen na miña mirada llorosa cando penso no meu propio pasado en "The perks..." (sé que ti tamén) non podo evitar mirarme agora, ao longo do camino, y sentirme orgullosa de todo; do que vivín y do que me espera pero, por encima de todo, do que estou vivindo neste presente continuo; contigo, con esas poucas amigas que se contan, apenas, cos dedos de duas manos pero que son 100% as que eu escollín, agora, conscientemente. Un presente continuo no que traballar é un auténtico pracer - a pesar de que trate de engañar ao entorno próximo, quizais porque nunca me gustó alardear do moito que me gusta o que fago e do ben que estou -. Se en este presente continuo no que as mudanzas son unha parte maravilhosa e preciosa do noso día a día, dunha eternidade que trasciende, descubro que estou ónde sempre quisen estar; soñando coas viaxes contigo, coas amigas e conmigo mesma. Cun compañeiro que estará ao meu lado (nin diante nin detrás) durante o resto das nosas vidas para non perderse nin un fotograma dos meus momentos de felicidade, para me acompañar nos de tristeza, para rir até que nos dóa a tripa, para deescubrir todo o que o sexo e a vida pode darnos, para aprendelo todo, para ser inmortais. Si, definitivamente, aceptamos o amor que creemos merecer. Ni máis nin menos.

E a falar pasan os días que nos quedan para irmos

Non te quero

Nin me queres

Esas palabras non significan nada aínda que falar sexa 

o noso deporte favorito (despois do que ti xa sabes).

Só quero que existas, así, feliz. Vivir a ledicia

perto de ti, ao teu lao, ti ao meu.

Quero que queiras vivir neste soño noso 

(e no teu soño propio).

E mentres tanto?

Falando pasan os días que nos quedan para irmos.

Ti sílbame... e xa vou!

Cando chegan as boas novas é complicado afrontalas sen meu. Toda a xente debería ter un meu, unha persoa que - sin ser a súa familia - lle dé un empurrón co destino aos seus soños. É como a patada da que falaban en "Inception". É un "desperta, cona!Conseguirás o que queiras, ti podes facelo". Cando iso sucede, cando existe un meu que sempre está aí, que é a túa familia, o teu mellor amigo, quén te libera e te di; ábrete ao mundo, demostra quén eres e o que vales. Non deixes que che poda o medo. 

Coñece máis e máis xente, coida aos amigos que REALMENTE fan que te sintas ben y sé libre (ksss). Cando iso sucede, cómo no sentir que este premio e tan teu como meu? Cómo non pensar...e agora...o teu turno de gañar? Cómo non crer que todas as persoas as que admiro poden?A democratización do arte en galego, a loita porque este sexa un país repleto de cultura, o meu soño de participar nesta cultura, nesta loita. Nestes días chuviosos no que ti eres o sol, no que unha nena mírame e faime chorar. E dime; O conseguimos! Estamos no primeiro nivel! 

Despois de tanto e tanto. Despois de anos e anos escribindo e escribindo e escribindo descubro que esa nena estaba sempre aquí dentro, nas miñas entrañas e que agora empeza a sentirse vengada pola adulta que consigue o que se propón. Custó, custó tanto que, Cómo non chorar?Agora como non chorar como una nena? Despois de tanta frustración, da ansiedade, de anos e anos engañandome a min mesma, procrastinando, evadiéndome dos miños monstros debaixo da cama? 

Agora quero gritar baixo a chuvia. Dirán que é unha tontería e pode que o sexa pero a min ninguén regaloume nada. Partín da base de unha familia obrera que quería verme feliz. Nada máis. Eu sempre quise ser "alguén" como diría Marie Curie nunha bio que lin con quince anos, entre lágrimas. Despois coñecín a Bette Davis e o seu "o fixo da mañeira difícil". 

Francamente, ter trinta anos non axudoume a que termiñara a frustración. E xusto cando crin que non podería, que non era para tanto...aí está. E non é para tanto. É agora quero que todos gañen todo. Que todos sexamos partícipies. Agora que, por fin, alguén sabe o que fluye moi dentro de min, xa da igual. Só quero facer o que fixen desde niña...escribir.

E ti non estás pero estás máis presente que nunca, non o olvides. Ti e máis eu somos un equipo...un equipo de cagarse :)

Las Reglas del Juego

1#Nadie habla del club.
2#El juego se debe respetar sobre todas las cosas
3#En el juego tú sangras, yo sangro
4#El juego no se acaba hasta que ambos hayan sangrado al gusto del otro
5#Pierde quién llegue a ser antes un tarro de mermelada vacío

ENJOY!

Palabras raras para ti

Vou a recitar palabras raras para ti, 

para que queden na túa memoria,

che guste o non (espero que si che guste).

Vou a recitar ataraxias para ti, 

desesperanzas e inexperiencias,

che gusten o non (si che gustan, mellor).

Vou a recitar paroxismos para ti,

intensidades e pasiones interminabeis,

che gusten o non (dime, por favor, que che gustan).

Palabras raras para non dicirche a palabra máis normal do mundo, a que se din as persoas sin pensala, sin sentila, poco sinxelos. Vouche dicir todas as demáis palabras menos esa, tal vez "tulipán". Pode que "Miña rakkastan sinua". Pero por nada do mundo (con trampas) che direi esa palabra, esa que aínda non sabes cal é. Aínda non. Espero recitar palabras raras, mellor, que xa sei que che gustan. 

"Si (durante el vuelo) me pasará algo.." dijo Gagarin

Antes de que Gagarin tocara las estrellas, le escribió una carta a su compañera de vida diciéndole; "por favor, si me pasa algo no mueras de dolor. ¿Acaso hay algo más a lo que pueda aspirar un ser humano (a acariciar el universo desde fuera de nuestra atmósfera)?"

Hoxe eu douche a miña propria carta. Nela che direi que non teño intención algunha de morrer. Nin neste día chuvioso en Compostela nin ningures. A miña voluntade - porque esa quero que sexa a miña vida; unha viaxe na que a miña voluntade sea o meu único deus - é vivir perto do meu compañeiro, perto dos soños, das entrañas das cousas e dos pensamentos, das ideas e dos amañeceres na furgo. É unha viaxe que xa comezou fai tempo pero que, hoxe, é o mellor plan que poderíase ter; my Huckleberry friend, moon river and me.

E si pasara algo? Claro que pasará. Está pasando; é a vida. E é toda nosa ;)

Pandilleros

Porque xa non somos xoves e tampoco vellos. Somos infinitos...por un momento

A piques de termiñar un soño de inverno, comezo a preguntarme; qué traerá o noso futuro - o teu+o meu+o noso? E penso nos primeiros días xuntos e canto o sentía todo por alguén que non coñecía. E míroche agora e imaxino un futuro que aínda non existe como dous vellos deses que non saben que son vellos. Seica vivín xa unha eternidade lembrando os teus ollos de todos os cores e, hoxe, a isto súmase unha verdade que móstrase nas miñas entrañas e non deíxame durmir de intensidade, como a noite antes da viaxe da miña vida...e aínda que a viaxe da miña vida xa comezou fai moito...síntome tan pletórica de saber que encontreume ao zascandil imperfeito para esta moza tornado.

O noso hoxe é infinito
ate que a morte diga outra cousa
mentras tanto...

Solamente por molestar

Como diría el bueno de Sade; "Pero, ¿Qué nos importa a nosotros la opinión de la gente fría, siempre que nuestras almas, más ardientes y más nobles, sepan disfrutar de lo que ellos no perciben". Encontré a Tom Sawyer. Pobre Huck Finn viajando por el mundo sin su "two drifters out of see the world". Que se jodan. Solamente por molestar ahora soy feliz. Se me llena la boca, meu. Se me llena la boca de felicidad. ¿Y esos cuyas máscaras aún permanecen? Que se jodan. Algún día mirarán al mundo sin todos esos prismas de un solo color. Verán caer la lluvia desde la ventana de una furgoneta, desde una puesta de sol a miles de kilómetros el uno del otro...con el otro, desde el traqueteo de un tren en pleno invierno, desde la praia do rostro en la primavera de la vida, desde una tienda de campaña de Costa da Morte o desde una fervenza de un pueblo perdido en Francia...y no les importará una mierda dónde lo vean siempre que sea al calor de una cerveza, un Tom Sawyer...y yo. 

[Re(de]construcción del amor

Quién me iba a decir a mí a los diecinueve años, cuando vi "Pierrot Le Fou" por primera vez, que podría tararearle a alguien ese "Jamais je ne te dirai que je t'aimerai toujours". Aún menos, que sería justamente a ti xD

Decíamos que el amor era arte porque el arte es desafío (y el amor es desafiar la realidad). Después de volar sobre ruedas, de bucear en palabras, de ceñir mis manos en tus costillas, en las costillas de ambos, llegó ese engaño (tan civilizado). El amor era desafío hasta que se siente miedo de perder. Entonces el amor es inmovilismo. Lloramos sobre las enseñanzas de Heráclito porque no sabíamos qué podíamos hacer. Si el amor es miedo a perder, el amor es control. Si el amor es control, el amor ha muerto.

¡Y como nos pusimos, como críos en un día de lluvia, saltando sobre las relaciones encharcadas que habían marcado nuestro aprendizaje! 

Borramos la palabra control. ¿Qué es desafío? ¿Por qué el amor era desafío a la realidad? Porque desafiaba la idea de cadenas, de congelación, porque era inevitable que existiera guerras y tormentas para llegar al equilibrio, porque así debería ser ad perpetuum. Y es que, ¿No es la muerte el inmovilismo? ¿Y no es fluir la perpetuidad? ¿No es lo único constante ese ser y no ser el mismo? ¿Ese tener y no tener? ¿Amor y no amor?

¡Y como nos pusimos, como críos en un día de lluvia, saltando sobre las relaciones encharcadas que habían marcado nuestro aprendizaje! Descubrimos un río en nosostros. Un río con cascadas (que nos revolverían y revitalizarían), con deltas (que nos separarían y unirían). Ese río que no teme las despedidas prolongadas ni las bienvenidas. Ese que no teme al compromiso porque compromiso ya no es sinónimo de cárcel. Ese río que no tememos. Ese desafío a la realidad. Arte conjunto. Nuestra mayor obra de arte es redeconstruir el amor.

Con la muerte y la enfermedad poniéndonoslo difícil. Con el ojo que nos mira, juzgándonos. Y en ello estamos. Con dos ovarios. Con dos cojones. Con las entrañas, si hace falta. 

Carretera.II Parte

¿Cuántas probamos?¿Cuántas cerramos?¿Cuántas derribamos?¿Cuántas terminamos? Todo a partir de ahora es eso; una larga carreterea bifurcada en mil y una ramificaciones. Seremos parte de un inmenso árbol, de un infinito sistema nervioso. Atravesando los confines de la tierra; de norte a sur; de vida a muerte. Iremos abriendo cada puerta, sobre ruedas. En plural. Como nunca pensé que viviría. Como siempre imaginaría en mi tierna infancia. Tom&Huck out of see the world. Thereś  such a lot of world to see.

Infinito&efímero

Nestes momentos lembro a teoría da relatividade e ao bon de Einstein e as súas ensiñanzas. É imposibel ca mágoa non apareza en cada un dos recunchos das marismas ca parecen morrer tras dos meus pasos. E qué me dis da posta do sol?Da lúa a piques de fuxir moi lonxe? Efímeros aqueles felices días nos que o noso destino escribiuse no asfalto. Infinito o tempo no espazo desta carretera que agora sepáranos. Máis que é o infinito? Non sou eu? E ti? E ninguén co todos os nosos olvidos? Espero a vindeira quinta feira. Nalgún lar do gran espazo, do largo tempo.

La historia (real) de amor

Esta es la historia (real) de amor. 

Apuntas, lanzas, erras. 

Vuelves a apuntar reiteradas veces. 

Te vas acercando. 

Crees que vas a ir acertando cada vez más. 

Te animas a seguir probando.

Cometes un error todavía peor que cualquiera de los anteriores después de largo tiempo practicando. 

En este punto de no retorno pueden suceder dos cosas; que prefieras dedicarte a otro deporte porque esto “no es lo tuyo” o que sigas probando, por si acaso. 

Si prosigues tu camino hacia el fracaso, sucede que un día, sin más ni más, das en el blanco. 

Aciertas ese certero tiro de una manera inusualmente perfecta; la puntería adecuada, la tensión correcta, el viento a tu favor. 

Estás preparado pero la aventura no ha terminado con la diana. 

Acaba de comenzar. 

(Porque acertemos muchas más dianas en esta aventuratuya, mía, nuestra)  

"Against the wind": cada vez más viejos pero juntos

"Todo lo que podía darme la veintena ya me lo dio. ¡Vamos a por la siguiente madriguera de conejo!"

¡Qué imbéciles - con todas las letras - fuimos allá por los dieciocho! Escuchábamos "a veces llega un momento en el que te haces viejo de repente..." de Celtas Cortos y creíamos que íbamos a vivir hasta los 27, que la vida nos suicidaría. Pero no. En absoluto. Tu y yo lo sabemos bien. Lo sabemos tan bien que tenemos las listas de reproducción de nuestros viajes en carretera repletas de nostalgia feliz, de una melancolía alegre, de un "todo lo que podía darme la veintena ya me lo dio. ¡Vamos a por la siguiente madriguera de conejo!"

"Después de cegarnos con la luz de las mañanas a la salida de la caverna - o de la taberna, según se mire -"

Somos dos Alicias que han regresado del otro lado del espejo, dos Peter Panes volviendo del Más allá - tal vez resucitando y naciendo de nuevo -. Somos todos y cada uno de los rostros que nos hemos encontrado, las palabras, los sentimientos y emociones que nos han regalado o a los que nos han condenado. Somos seis y siete lustros. Somos quién lee y quién escribe. ¿Somos? Exacto. 

"¿Qué quieres ser, alma? - Quiero ser yo - nos responde"

Ahora somos. Después de cegarnos con la luz de las mañanas a la salida de la caverna - o de la taberna, según se mire -, después de amistades perdidas, de amores fracasados, de la ruina moral, resurgimos. Y no renacimos como el Ave Fénix, condenado a retornar a un estado anterior, cenizas de sus cenizas. Nosotros nos destrozamos, dejamos que el alma elijiera que iba a ser lo siguiente, ¿Qué quieres ser, alma? - Quiero ser yo - nos responde. Y, a veces, como ahora, incluso la obedecemos.