Cada vez máis lonxe, cada vez máis dentro

Hubo un tempo no que aprendín a estar soa (e xa sabes que o que eu aprendo non o esquezo endexamáis) e causoume tal impresión que pensei seriamente en permanecer nese estado. E entón apareciches na miña vida e retomei unha aventura que soñei en Tenerife, hai coma catro anos, mentres escoitaba música dende o meu acantilado en Mesa del Mar. Volvín a percibir esa presenza, a ese compañeiro (tamén podía ser compañeira pero foi, definitivamente, compañeiro) co que botar unhas risas frente ao mar, beber unhas Doradas en boa compaña (síntoo polo das Doradas pero é o que hai) e rir até non poder máis nada. E así foi como me namorei de ti. E así é como me sorprendes. Sendo cada día máis libre.

A maior parte das persoas non me sorprenden mais ti non eres a maioría

A estas alturas non espero cas persoas me sorprendan (para ben) e, sen embargo, consiguen facerlo. Ou, máis ben, ti consigues facelo. Aos teus trinta e cinco anos eres ti o que me abre os ollos, quén decide non conformarse, quén se comporta coma un buscador, coma mín. E eu, gran buscadora que se acomodou ao estilo do Hobbit que ti eras, volve con máis forza que nunca; orgullosa e admirada. Con ganas de te seguir ao fin do mundo (realmente, de me seguir xa que as ganas de voar eran miñas hai apenas dous anos). Agora que me acostumbrei. Por unha vez que me acostumbrei, ti queres voar. E eu sorpréndome, namórome un pouquiño máis de ti. Toda a miña vida na busca dun compañeiro de viaxe e, cando xa non o necesito, atopo ao único ser humano que é capaz de me seguir tanto coma eu lle seguín. Sinto esperanza no ser humano. Sinto que creo nesa capacidade que ten de me sorprender. E todo grazas á túa valentía. Sabía que eras moitas cousas pero hoxe, hoxe eres un héroe.