Nestes momentos lembro a teoría da relatividade e ao bon de Einstein e as súas ensiñanzas. É imposibel ca mágoa non apareza en cada un dos recunchos das marismas ca parecen morrer tras dos meus pasos. E qué me dis da posta do sol?Da lúa a piques de fuxir moi lonxe? Efímeros aqueles felices días nos que o noso destino escribiuse no asfalto. Infinito o tempo no espazo desta carretera que agora sepáranos. Máis que é o infinito? Non sou eu? E ti? E ninguén co todos os nosos olvidos? Espero a vindeira quinta feira. Nalgún lar do gran espazo, do largo tempo.
No hay comentarios:
Publicar un comentario