O que opiño do amor

Sempre dixen que o amor non existía, que eran un montón de hormonas amontonadas nos meus axones, natureza o chámao queiras. 

E aínda sigo a pensalo. 

E, desde que te coñezo, teño moitas, moitísimas ganas de equivocarme. 

"Cada un acepta o amor que cree merecer"

Hai películas que chegan dos décadas tarde, que me lembran ao "wallflower" que fun - que fumos -.  Y, aínda que uns tintes de melancolía aparecen na miña mirada llorosa cando penso no meu propio pasado en "The perks..." (sé que ti tamén) non podo evitar mirarme agora, ao longo do camino, y sentirme orgullosa de todo; do que vivín y do que me espera pero, por encima de todo, do que estou vivindo neste presente continuo; contigo, con esas poucas amigas que se contan, apenas, cos dedos de duas manos pero que son 100% as que eu escollín, agora, conscientemente. Un presente continuo no que traballar é un auténtico pracer - a pesar de que trate de engañar ao entorno próximo, quizais porque nunca me gustó alardear do moito que me gusta o que fago e do ben que estou -. Se en este presente continuo no que as mudanzas son unha parte maravilhosa e preciosa do noso día a día, dunha eternidade que trasciende, descubro que estou ónde sempre quisen estar; soñando coas viaxes contigo, coas amigas e conmigo mesma. Cun compañeiro que estará ao meu lado (nin diante nin detrás) durante o resto das nosas vidas para non perderse nin un fotograma dos meus momentos de felicidade, para me acompañar nos de tristeza, para rir até que nos dóa a tripa, para deescubrir todo o que o sexo e a vida pode darnos, para aprendelo todo, para ser inmortais. Si, definitivamente, aceptamos o amor que creemos merecer. Ni máis nin menos.