Pandilleros

Porque xa non somos xoves e tampoco vellos. Somos infinitos...por un momento

A piques de termiñar un soño de inverno, comezo a preguntarme; qué traerá o noso futuro - o teu+o meu+o noso? E penso nos primeiros días xuntos e canto o sentía todo por alguén que non coñecía. E míroche agora e imaxino un futuro que aínda non existe como dous vellos deses que non saben que son vellos. Seica vivín xa unha eternidade lembrando os teus ollos de todos os cores e, hoxe, a isto súmase unha verdade que móstrase nas miñas entrañas e non deíxame durmir de intensidade, como a noite antes da viaxe da miña vida...e aínda que a viaxe da miña vida xa comezou fai moito...síntome tan pletórica de saber que encontreume ao zascandil imperfeito para esta moza tornado.

O noso hoxe é infinito
ate que a morte diga outra cousa
mentras tanto...