Cando chegan as boas novas é complicado afrontalas sen meu. Toda a xente debería ter un meu, unha persoa que - sin ser a súa familia - lle dé un empurrón co destino aos seus soños. É como a patada da que falaban en "Inception". É un "desperta, cona!Conseguirás o que queiras, ti podes facelo". Cando iso sucede, cando existe un meu que sempre está aí, que é a túa familia, o teu mellor amigo, quén te libera e te di; ábrete ao mundo, demostra quén eres e o que vales. Non deixes que che poda o medo.
Coñece máis e máis xente, coida aos amigos que REALMENTE fan que te sintas ben y sé libre (ksss). Cando iso sucede, cómo no sentir que este premio e tan teu como meu? Cómo non pensar...e agora...o teu turno de gañar? Cómo non crer que todas as persoas as que admiro poden?A democratización do arte en galego, a loita porque este sexa un país repleto de cultura, o meu soño de participar nesta cultura, nesta loita. Nestes días chuviosos no que ti eres o sol, no que unha nena mírame e faime chorar. E dime; O conseguimos! Estamos no primeiro nivel!
Despois de tanto e tanto. Despois de anos e anos escribindo e escribindo e escribindo descubro que esa nena estaba sempre aquí dentro, nas miñas entrañas e que agora empeza a sentirse vengada pola adulta que consigue o que se propón. Custó, custó tanto que, Cómo non chorar?Agora como non chorar como una nena? Despois de tanta frustración, da ansiedade, de anos e anos engañandome a min mesma, procrastinando, evadiéndome dos miños monstros debaixo da cama?
Agora quero gritar baixo a chuvia. Dirán que é unha tontería e pode que o sexa pero a min ninguén regaloume nada. Partín da base de unha familia obrera que quería verme feliz. Nada máis. Eu sempre quise ser "alguén" como diría Marie Curie nunha bio que lin con quince anos, entre lágrimas. Despois coñecín a Bette Davis e o seu "o fixo da mañeira difícil".
Francamente, ter trinta anos non axudoume a que termiñara a frustración. E xusto cando crin que non podería, que non era para tanto...aí está. E non é para tanto. É agora quero que todos gañen todo. Que todos sexamos partícipies. Agora que, por fin, alguén sabe o que fluye moi dentro de min, xa da igual. Só quero facer o que fixen desde niña...escribir.
E ti non estás pero estás máis presente que nunca, non o olvides. Ti e máis eu somos un equipo...un equipo de cagarse :)
