Uróboros

Coñecimos as lendas do uróboros ao mesmo tempo. Ou quizáis non? Para mín foi no momento no que me cansei de escoitar High Hopes e descubrín que sempre tiven na mente o río de Heráclito, aínda cando non sabía que Niezstche tivera a mesma obsesión por ek filósofo obscuro ca min.

Dende entón, perseguín o uróboros en cada río, en cada océano, en cada carretera. O insólito fíxose evidente cando chegamos a Nordkapp e o uróboros estaba connosco e, o máis sorprendente: que sempre estivo aí, que foi a miña akisinas moito antes de que coñecera ese nome, esa definición sin alma. Hoxe, con vento e de cara ao polo norte, máis que nunca, somos uróboros. Forever and ever.