Despértome coo sudor da desgraza
da desgraza da realidade
e cando ao lado da miña almofada
non hai nada maís que o baleiro
eu morro como un carabo cando
o sol mata a lúa una mañá coma tantas
outras.
Non quero morrer como un carabo.
Eu non quero isto, a morte so e posibel
se a gloria e nosa.
(perdón polas faltas. Sou nova nesto de escribir poesía en galego).
No hay comentarios:
Publicar un comentario